لطفا منتظر بمانید...

زمان تقریبی مطالعه مقاله :11 دقيقه

10 نکته در مورد خودروهای عضلانی آمریکایی

اگر عشق سرعت هستید و به ماشین‌های عضلانی آمریکایی علاقه دارید، احتمالا دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ در آمریکا بهترین دوران برای شما بوده است. در این دوره برخی خودروهای کمیاب عضلانی با موتورهای بزرگ و قدرتمند V-8 عرضه شدند، خودروهایی که در سال‌های بعد به علت آلودگی زیاد و دیگر ملاحظات قانونی و محیط‌زیستی رام شدند و در نهایت به جایی رسیده‌ایم که دیگر در بازار خودرو جایی برای چنین خودروهایی نیست. اما این هیولاهای رام نشدنی هنوز هم دل طرفداران خود را می‌لرزانند. در این مقاله به معرفی ۱۵ خودروی عضلانی آمریکایی جذاب می‌پردازیم و نکات ناگفته‌ای در مورد آن‌ها مطرح می‌کنیم که خواندن آن‌ها می‌تواند برای همه ماشین‌بازها جذاب باشد.

 

 

۱. شلبی جی‌تی ۳۵۰ (۱۹۶۶)

خودروی افسانه‌ای موستانگ شلبی جی‌تی ۳۵۰ یکی از قدرتمندترین خودروهای آمریکایی بوده و هست به طوری که برخی از خریداران در آن احساس می‌کردند خودرو بیش از حد قدرتمند است و کنترل آن مشکل است. همزمان شلبی مجبور به کاهش شدید هزینه‌های خود شده بود و برای همین در مدل ۱۹۶۶ این خودرو خیلی از ویژگی‌های آن حذف شدند یا به آپشن‌های اختیاری تبدیل شدند، کمک‌فنرهای قابل تنظیم، کاپوت فایبرگلس و اگزوزهای کناری پر و سر و صدا و همینطور دیفرانسیل عقب لاکر از جمله این گزینه‌های حذف شده بودند.

یک نکته جذاب: در مدل ۱۹۶۶ یک آپشن برای سفارش سوپرشارژر پاکستون در نظر گرفته شده بود که می‌توانست قدرت ۳۰۶ اسب‌بخاری این خودرو را تا ۴۶ درصد افزایش دهد. قیمت این قطعه در آن زمان ۷۰۰ دلار بود، تقریبا یک چهارم قیمت خود خودرو و تنها ۱۲ مشتری این سوپرشارژر را سفارش دادند تا خودروهای مجهز به این سوپرشارژر تبدیل به خودروهایی نایاب و ارزشمند در حراجی‌ها شوند.

 

موستانگ شلبی GT350

 

۲. فورد موستانگ شلبی جی‌تی ۵۰۰ (۱۹۶۸)

آن‌هایی که علاقه خالصانه‌ای به محصولات موستانگ دارند می‌دانند که دو سال اول فعالیت کارول شلبی در این شرکت بهترین سال‌های آن بوده است. فورد موستانگ‌های جی‌تی ۵۰۰ که در سال‌های ۱۹۶۵ و ۱۹۶۶ عرضه شدند سبک و زیبا بودند و برای مسابقات عالی بودند. اما مدل‌های ۱۹۶۷ و ۱۹۶۸ این خودرو جذاب‌تر و قدرتمندتر بودند و برای شرکت در مسابقات درگ سرعت عالی بودند.

فورد موستانگ شلبی جی‌تی ۵۰۰ تولید شده در این دو سال موتورهای ۳۵۵ اسب‌بخاری داشتند و می‌توانستند ۴۰۰ متر را تنها در ۱۴ ثانیه پشت سر بگذارند. این خودروها به جز موتور قدرتمند، طراحی خیلی خاص و منحصر به فردی هم داشتند.

یک نکته جذاب: شلبی موستانگ‌های تولید شده در سال ۱۹۶۷ چراغ‌های عقبی مشابه مرکوری کوگر (Mercury Cougar) داشتند اما در مدل‌های سال ۱۹۶۸ از چراغ‌های فورد تاندربرد مدل ۶۶ استفاده می‌کردند.

 

فورد موستانگ شلبی GT500

 

۳. داج سوپر پی ای ۱۲ (۱۹۶۹)

سوپربی در ابتدا نسخه قدرتمندتر داج کورونت بود. در سال ۱۹۶۸ این خودرو مجهز به یک موتور V8 قدرتمند، یعنی موتور افسانه‌ای ۴۲۶ سید همی بودند، اما از نیمه سال ۱۹۶۹ داج شروع به استفاده از یک موتور دیگر کرد که به آن A12 می‌گفتند. این موتور می‌توانست ۳۹۰ اسب‌بخار قدرت تولید کند و گشتاور بسیار خوبی هم داشت.

یک نکته جذاب: آخرین قسمت‌های مونتاژ این خودرو در کارخانه داج صورت نمی‌گرفت و وظیفه قرار دادن موتور به عهده یک شرکت دیگری به نام کریتیو اینداستریز در دیترویت آمریکا قرار گرفته بود. ۱۰۰ خودرویی که با این موتور تولید شدند ابتدا مونتاژ می‌شدند و سپس برای نصب کردن موتور تحویل این شرکت داده می‌شدند.

 

داج سوپربی

 

 

۴. بالدوین موشن فیز ۳ جی‌تی کوروت ۱۹۶۹ تا ۱۹۷۱

این خودرو جدا از اسم دهان‌پرکنی که دارد، یکی از خاص‌ترین خودروهای عضلانی آمریکایی کلاسیک است. بالدوین موشن در واقع یک شرکت تیونینگ بود و این خودروها با سفارش خاص طراحی و ساخته می‌شدند. بالدوین شورولت در واقع یک فروشنده خودرو بود که بعدها با کمک یک گاراژ تیونینگ خودرو این خودروها را تولید می‌کرد. این خودرو طراحی بسیار خاص و جذابی داشت و از نظر عملکرد هم با موتور ۶۰۰ اسب‌بخاری تیون شده یکی از قدرتمندترین خودروهای عضلانی تاریخ است.

 

نکته جذاب: وقتی طراح این خودرو متوجه عرضه این خودروهای خاص تیون شده شد، خیلی‌ها می‌گفتند علیه این شرکت تیونینگ شکایات قانونی مطرح خواهد شد، اما مهندس ارشد آن زمان کوروت از این خودرو تمجید کرد و اجازه عرضه آن را داد. تنها ۱۲ دستگاه از این خودرو تولید شده است.

 

شورولت کوروت بالدوین موشن فیز ۳

 

۵. ای‌ام‌اکس/۳ ۱۹۶۹

AMX/3 یکی از زیباترین و منحصر به فردترین خودروهای عضلانی تاریخ است. برای تولید این خودرو مجموعه‌ای از گروه‌ها از سراسر جهان دور هم جمع شدند. رهبری تیم طراحی به عهده دیک تیگ (مدیر طراحی AMC) بود. مهندس ایتالیایی مشهور جیوتو بیزارینی از شرکت ایتالدیزاین که روی طراحی خودروهای BMW هم کار کرده بود از دیگر همکاران این پروژه بود. این خودرو از یک موتور V8 تولید AMC استفاده می‌کرد که ۳۴۰ اسب‌بخار قدرت داشت و گیربکس آن چهار دنده دستی بود. این خودرو می‌توانست ظرف ۵ ثانیه از صفر تا صد کیلومتر شتاب بگیرد. این خودرو هیچ گاه به طور گسترده عرضه نشد چون هزینه تولید آن به قدری بالا بود که قیمت نهایی آن باید چیزی حدود ۱۵ هزار دلار تعیین می‌شد۷ یعنی تنها کمی ارزان‌تر از لامبورگینی میورا.

 

یک نکته جذاب: تنها شش دستگاه پروتوتایپ و نسخه اولیه از این خودرو تولید شد. آن‌هایی که باقی مانده‌اند همه در حراجی‌های خاص خودرو فروخته شدند و در کلکسیون‌های گرانقیمت از آن‌ها نگهداری می‌شود. اخیرا در سال ۲۰۱۷ یکی از این خودروها در یک حراجی به قیمت ۹۰۰ هزار دلار فروخته شد.

 

AMX/3

 

۶. شورولت کوروت ۱۹۸۴

کوروت نسل سوم خودرویی بود که به آن خودروی اسپرت آمریکایی می‌گفتند و انقدر محبوب بود که بین سال‌های ۱۹۶۸ تا ۱۹۸۲ فروخته می‌شد. زمانی که جنرال موتورز اعلام کرد نسل چهارم این خودرو عرضه خواهد شد، همه هیجان زده شدند و شایعات زیادی درباره این نقل می‌شد. عده‌ای می‌گفتند این خودرو مثل سوپراسپرت‌های ایتالیایی از شاسی موتور وسط استفاده می‌کند و عده دیگری می‌گفتند این خودرو مجهز به موتورهای چرخشی مثل خودروهای مزدا است.

در نهایت، نسل چهارم کوروت خودروی رادیکالی نبود. از همان موتور V-8 کوچک در جلوی خودرو استفاده می‌کرد و نیروی تولید شده آن به چرخ‌های عقب منتقل می‌شد. در سال اول این خودرو تنها ۲۰۵ اسب‌بخار تولید می‌کرد اما با تغییرات و به‌روزرسانی‌هایی قدرت آن در دهه ۶۰ به ۳۷۵ اسب‌بخار رسید.

 

یک نکته جذاب: این خودرو در سال ۱۹۸۳ تولید شد ولی عرضه نشد و شورولت در سال ۱۹۸۴ مدل جدید این خودرو را عرضه کرد. اما علت این امر چه بود؟ عده‌ای می‌گفتند به دلیل رعایت نشدن استانداردهای مربوط به آلودگی هوا تولید این خودرو یک سال متوقف شد و عده دیگری می‌گویند مشکلی در خط تولید جنرال موتورز باعث توقف تولید این خودرو شد. تمام شورولت کوروت‌هایی که در سال ۱۹۸۳ تولید نابود شدند اما یکی از آن‌ها جان سالم به در برد و در اکنون در موزه ملی کورورت از آن نگهداری می‌شود.

 

شورولت کوروت

 

۷. داج چارجر دیتونا ۱۹۶۹

شاید بتوان گفت داج دایتونا ۱۹۶۹ و خواهرش پلایموث سوپربرد، رادیکال‌ترین طراحی را بین خودروهای عضلانی تاریخ دارند. داج دایتونا برای خیابان طراحی نشده بود و به عنوان یک خودروی نسکار ساخته شده بود. برای افزایش سرعت، مهندسین این خودرو زمان زیادی را صرف آزمایش در تونل باد کردند تا بتوانند بدنه خودرو را به شکلی طراحی کنند که از نظر آیرودینامیک بهترین عملکرد را داشته باشد. از نتایج این ازمایش‌ها باله پشت عجیب و غریب یک متری پشت خودرو و دماغه کشیده و سربالای آن است. نتیجه فوق‌العاده بود. داج دایتونا تبدیل به اولین خودرویی شد که توانست در مسابقات نسکار از سرعت ۳۲۰ کیلومتر عبور کند. این خودرو این روزها از جذاب‌ترین خودروها در حراجی‌ها است و کلکسیونرهای زیادی به دنبال آن‌ها هستند.

یک نکته جذاب: تغییرات ایرودنیامیک این خودرو باعث شده بود ضریب پسار این خودرو ۰.۲۸ باشد، خیلی از خودروهای سوپراسپرت امروزی نتوانسته‌اند به چنین ضریب فوق‌العاده‌ای دست پیدا کنند. اما آیا بزرگی زیاد باله پشت این خودرو از نظر آیرودینامیک موثر بود؟ جواب منفی است. در واقع مهندسین به این دلیل باله را انقدر بالا برده‌اند که صندوق آن کامل باز شود.

 

Dodge Charger Daytona

 

۸. پونتیاک کاتالینا ۲+۲ ۱۹۶۵

این خودرو در واقع نسخه عملکرد بالای پونتایک تمپست بود که خیلی‌ها معتقدند ابداع کننده سبک خودروهای عضلانی آمریکایی بوده است. پونتیاک تمپست آنقدر موفق بود که شرکت پونتایک تصمیم گرفت از همان روش طراحی در یک خودروی بزرگ‌تر استفاده کند. نتیجه پونتیاک ۲+۲ بود که می‌توانست با موتور V8 خود ۳۳۸ اسب‌بخار نیرو تولید کند. با کمی هزینه بیشتر و استفاده از چند آپشن، قدرت این خودرو به ۳۷۶ اسب‌بخار هم می‌رسید.

یک نکته جذاب: خیلی از این خودروها پس از تولید به یک مرکز تیونینگ پونتیاک فرستاده می‌شدند و پس از تیون شدن و تقویت موتور عرضه می‌شدند. این خودروهای تیون شده می‌توانستند در ۳.۸ ثانیه از صفر تا صد کیلومتر شتاب بگیرند، در حالی که در آن زمان برخی از خودروهای فراری چنین شتاب فوق‌العاده‌ای نداشتند.

 

پونتایک کاتالینا

 

 

۹. اولدزموبیل ۴۴۲ ۱۹۷۰

۴۴۲ بر اساس اولدزموبیل کوتلاس طراحی شده بود و یکی از جذاب‌ترین خودروهای این شرکت بود. نام آن برگرفته از کاربراتور ۴ لوله‌ای، گیربکس ۴ دنده و ۲ اگزوز آن بود: ۲-۴-۴. این خودرو از پلتفرمی استفاده می‌کرد که شورولت شول اس اس و پونتایک جی‌تی‌او هم از آن استفاده کرده بودند. در ابتدا این خودرو حرف خاصی برای گفتن نداشت اما در سال ۱۹۷۰ با تقویت این موتور قدرت آن به ۳۶۰ اسب‌بخار رسیده بود و می‌توانست ظرف مدت ۶ ثانیه از صفر تا صد کیلومتر شتاب بگیرد.

 

یک نکته جذاب: جیمز گارنر بازیگر آمریکایی با این خودرو در مسابقه نورا مکزیکو ۱۰۰۰ قهرمان شد. همان خودرو بعدها بازسازی شد و با قیمت گزافی در یک حراجی به فروش رسید.

 

اولدزموبیل ۴۴۲

 

۱۰. فورد موستانگ باس ۴۲۹ ۱۹۶۹

اواخر دهه ۱۹۶۰ و اوایل دهه ۱۹۷۰ سال‌های طلایی مسابقات نسکار بود. خودروسازان مختلفی سعی داشتند با نمایش قدرتمند در این مسابقات محبوبیت خود را بیشتر کنند. طبق قوانین نسکار خودروسازان باید حداقل ۵۰۰ دستگاه از یک خودرو می‌فروختند تا اجازه شرکت در این مسابقات را داشته باشند. یکی از خودروهایی که با توجه به این قانون تولید شد فورد موستانگ باس ۴۲۹ بود. این خودرو در ابتدا با یک موتور V-8 عرضه می‌شد که ۳۷۵ اسب‌بخار نیرو تولید می‌کرد. مشکل این بود که این خودرو از خودروهای خیابانی مشابه عملکرد ضعیف‌تری داشت، به همین دلیل فورد تصمیم گرفت این خودرو را برای اعمال تغییراتی در طراحی به یک شرکت تیونینگ بسپارد. این شرکت با تغییراتی در بدنه و جابجایی قطعات (مثل انتقال باتری به صندوق عقب) باعث شدند این خودرو کاملا با موتورش هماهنگ شود. حالا این خودرو یکی از خودروهای خاص و کلکسیونی شده است و اخیرا یک دستگاه از آن با قیمت ۲۰۰ هزار دلاری در حراج به فروش رسیده است.

 

یک نکته جالب: این خودرو در ابتدا با سه موتور مختلف عرضه می‌شد. مدل S-Code در ابتدا عرضه شد و قطعات آن آماده مسابقات بودند اما این خودرو مشکلاتی در مونتاژ داشت و به همین علت از بازار جمع شد و به جای آن نسخه‌ای با نام A-Code عرضه شد که از نظر فنی هم تقویت شده بود.

 

فورد موستانگ باس

 

امیدواریم از آشنایی با این خودروهای خاص آمریکایی لذت کافی را برده باشید. این خودروها هنوز هم نشان دهنده روح و اصالت خودروهای آمریکایی هستند و هنوز هم علاقه آمریکایی‌ها به این خودروهای بزرگ و قدرتمند کم نشده است، هرچند بازار از آن زمان دچار تغییرات زیادی شده است، اما این خودروها تاثیر زیادی روی سلیقه مشتریان آمریکایی داشتند و هنوز هم بازار آمریکا تحت تاثیر این خودروها است.

 

 

دسته بندی مقالات

خودرو

موتور سیکلت

ماشین ‌آلات سنگین